سازه‌های آبی شوشتر

این سازه‌ها از دوره‌ی هخامنشیان تا ساسانیان ساخته شدن و حدود ۲۰۰۰ ساله که به‌عنوان یه سیستم آبیِ واحد کار می‌کنن. مجموعه ۵ تیر ۱۳۸۸ با شماره‌ی ۱۳۱۵ به‌عنوان دهمین اثر ایران توی فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.

کار اصلی این سیستم، بهره‌گیری بیشتر از آب کارون بوده. بند میزان کارون رو به دو شاخه‌ی شطیط و گرگر با نسبت چهار دانگ و دو دانگ تقسیم می‌کنه و نهر گرگر، آب‌راهی دست‌کنده که از شمال شهر جدا می‌شه و به سمت جنوب می‌ره. توی مجموعه‌ی آبشارها، نیروی آب سنگ آسیاب‌ها رو می‌چرخوند.

• مجموعه‌ی آبشارها و آسیاب‌های آبی، بزرگ‌ترین بخش سیستمه و تعداد زیادی آسیاب آبی رو یه‌جا نشون می‌ده.
• برج کلاه‌فرنگی، بقایای یه برج هشت‌ضلعیه روی تپه‌ای کوتاه، مشرف به بند میزان؛ مردم شوشتر می‌گن جای دیده‌بانی روی رودخونه بوده.
• پل شادروان یا بند قیصر از دوره‌ی ساسانیه؛ به روایت‌ها، شاپور یکم، والریانوس، امپراتور اسیر روم، رو به ساختن اون واداشت.
• قلعه سلاسل شوشتر