آرامگاه شیخ حسین چاهکوتاهی

بنای مقبره مربوط به دوره‌ی قاجاره و توی پنجم آذر ۱۳۷۹ با شماره‌ی ۲۸۷۸ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شده. مجموعه در اصل آرامگاهی خانوادگی بوده و بعد از واگذاری به میراث‌فرهنگی، بازسازی شده و نقش فرهنگیِ پررنگ‌تری پیدا کرده.

شیخ حسین خان چاهکوتاهی از چهره‌های مقاومت در برابر نیروهای انگلیسی توی جنوب ایران بوده. مجموعه علاوه بر حفظ یادِ اون، با حضور مزار منوچهر آتشی، شاعر بوشهری، به جایی برای پیوند تاریخِ محلی و ادبیات هم تبدیل شده؛ فضایی که باید با احترام به کارکرد آرامگاهی دیدش.

• درِ دو لنگه‌ی چوبی، ردیف‌هایی از گل‌میخ‌های تیره و حلقه‌ی فلزی داره؛ جزییات اون رو بدون دست‌زدن نگاه کن.
• طاق‌نمای بالای ورودی با قابِ چهارگوشِ دور اون ترکیب شده و بخش میانیِ نما رو از دو طرف جدا می‌کنه.
• طاق‌نماهای کم‌عمقِ دو سمت در، قوسِ ورودی رو توی بدنه‌ی نما تکرار می‌کنن.
• مزار منوچهر آتشی توی همین مجموعه قرار داره و یادِ شاعر رو کنار تاریخ خانوادگیِ آرامگاه نگه داشته.