آرامگاه شیخ عبدالسلام

این آرامگاه به سده‌ی هشتم هجری قمری برمی‌گرده. توی یکی از کتیبه‌ها، سال ۷۳۳ قمری برای تعمیر مرقد نوشته شده؛ یعنی نوشته‌ی داخل بنا، از یه مرحله‌ی مرمت هم خبر می‌ده. بقعه توی آذر ۱۳۵۵ با شماره‌ی ۱۳۱۴ وارد فهرست آثار ملی ایران شد.

بقعه محل یادکرد و زیارت شیخ قطب‌الدین عبدالسلام ماهانیه. ایوان، صحن و اتاق‌های مرقد، فضاهای مختلف این مجموعه رو شکل می‌دن. توی دیدن چنین بنایی، هم نوشته‌ها و تزیینات ارزش توجه دارن و هم آرامش فضای زیارت؛ بازدید رو با احترام به همین کاربری انجام بده.

• سردر ایوانِ غربی مقرنس‌کاری داره؛ قبل از ورود، به ردیف‌های تزیینات زیر طاق نگاه کن.
• مرقد روی سکویی حدود سه در دو متر قرار گرفته و کتیبه‌های قرآنی، گچ‌بری و نقش‌های برجسته اون رو پوشوندن.
• گنبد شلجمی روی ساقه‌ای قرار گرفته که نام‌های مذهبی با خط بنایی دور اون تکرار شدن.
• چهار گوشه‌ی فضای مرقد مقرنس‌کاری ظریف داره؛ تزیینات بالای سرت رو هم کنار نقش‌های روی قبر ببین.
• توی هر ضلع حیاط، شش سکو با طاقِ قوس‌دار ساختن؛ این ردیف‌ها دور صحن رو شکل می‌دن.