تکیه بیگلربیگی

عبدالله‌خان فراش‌باشی که لقب بیگلربیگی داشت، در دوره‌ی قاجار این تکیه رو ساخت. ساخت بنا از سال ۱۲۷۰ خورشیدی شروع شد و در ۱۲۷۶ به پایان رسید. بعدها هم بخش‌های مختلفش مرمت شدند؛ از جمله در و پنجره‌های چوبی، گچ‌بری‌ها و آجرها در سال ۱۴۰۲ تعمیر شدند.

مجموعه هم محل زندگی و پذیرایی خانواده‌ی بیگلربیگی بوده و هم برای مراسم عزاداری ازش استفاده می‌کردند. تالار غربی نقش حسینیه رو داشته و بعدها موزه‌ی خط و کتابت و موزه‌ی پارینه‌سنگی زاگرس هم در تکیه جا گرفته‌اند.

• تالار بزرگ غرب حیاط آینه‌کاری شده و کتیبه‌هایی از دوره‌ی مظفرالدین‌شاه روی تزیینات اون دیده می‌شه.
• سردر اصلی در سمت جنوب شرقی مقرنس و گچ‌بری برجسته داره؛ طاق‌نماهای بالایی هم با پیکره‌های گچی تزیین شده‌اند.
• کف حیاط حدود دو متر و نیم از خیابان پایین‌تره و حوض بزرگی در میانه‌ی اون قرار گرفته.
• شاه‌نشین بخش شمالی یه ارسی چوبی رو به حیاط داره و در دو طرف ارسی، ستون‌نماهای گچی کار شده.
• در زیرزمین، پنجره‌های مشبک زنبوری به گردش هوا کمک می‌کردند و سقف حوض‌خانه با تیرهای چوبی پوشیده شده.