قلعه الموت

حمدالله مستوفی در نزهةالقلوب زمان ساخت قلعه رو سال ۲۴۶ هجری قمری نوشته. اسماعیلیان در سال ۴۸۳ هجری قمری قلعه رو گرفتن و حسن صباح بعدتر دفاع و انبارهای اون رو گسترش داد. قلعه در سال ۶۵۴ هجری قمری به دستور هلاکوخان ویران شد.

الموت مرکز فرمانروایی حسن صباح و رهبرهای بعدی اسماعیلیان بود. پرتگاه‌های دور صخره به دفاع کمک می‌کردن و آب‌انبارها و انبارهای آذوقه برای زندگی طولانی توی دژ لازم بودن. بعد از ویرانی، از قلعه به‌عنوان زندان و تبعیدگاه هم استفاده شد.

• دیوار شرقی قلعه‌ی بالا که از سنگ و ملات گچ ساخته شده و کمتر از بخش‌های دیگه آسیب دیده.
• اتاق نگهبانی و اتاق‌های شمال‌غربی که به‌جای ساختن روی زمین، توی خود صخره کنده شدن.
• آبگیر سنگی جنوب‌غربی که حدود هشت متر طول و پنج متر عرض داره و با بارندگی پر می‌شه.
• دالان ورودی که توی سنگ کنده شده و حدود شش متر طول و دو متر عرض داره.
• دشت گازرخان، دره‌ی الموت و رود پایین قلعه که از سمت دیوار جنوب‌غربی دیده می‌شن.