امامزاده علی بن جعفر

هسته‌ی بنا به اوایل سده‌ی هشتم هجری قمری و دوره‌ی ایلخانی برمی‌گرده. توی دوره‌ی قاجار ایوون و بخش‌های دیگه‌ای به بقعه اضافه کردن. این اثر توی ۱۵ آذر ۱۳۱۴ با شماره‌ی ۲۴۰ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شد.

بقعه به علی بن جعفر، برادر امام موسی کاظم، منسوبه؛ ولی درباره‌ی محل دفن اون اختلاف وجود داره و بعضی‌ها اینجا رو آرامگاه یکی از نواده‌هاش می‌دونن. این نسبت مذهبی رو باید از قدمت خود ساختمان جدا دونست؛ بنای تاریخی و تزئیناتش مستقل از هویت مدفون ارزش دیدن دارن.

• بدنه‌ی بقعه هشت‌وجهیه و گنبدی هرمی‌شکل و دوپوش بالای اون قرار گرفته؛ شکست‌های دیوار رو کنار خط شیب گنبد ببین.
• گچ‌بری‌های سده‌ی هشتم از عناصر اصلی تزئین داخلی‌ان؛ برای تماشای نقش‌های اون‌ها به دیواره‌های بقعه توجه کن.
• ایوون از افزوده‌های دوره‌ی قاجاره؛ موقع دیدن مجموعه، اون رو از هسته‌ی قدیمی‌ترِ گنبددار تشخیص بده.

یوسف بن علی بن محمد، از خاندان کاشی‌ساز ابوطاهر کاشان، محراب زرین‌فام این بقعه رو توی سال ۷۳۴ هجری قمری ساخت. محراب اول توی طاق‌نمای جنوبی بود و بعد به بخش دوران اسلامی موزه ملی ایران منتقل شد؛ پس اون رو داخل بقعه جست‌وجو نکن.