آرامگاه ابراهیم پورداوود

بنای آرامگاه به دوره‌ی قاجار برمی‌گرده و توی خرداد ۱۳۸۲ وارد فهرست آثار ملی ایران شده. اینجا یه یادمان بزرگِ ساخته‌شده بعد از مرگ نیست؛ بخشی از خانه‌ی قدیمی خانواده‌ست که کاربری اون تغییر کرده و به آرامگاه خانوادگی تبدیل شده.

این اتاق قدیمی محل خاک‌سپاری ابراهیم پورداوود، پدر و برادرهاشه. اهمیت بازدید، بیشتر شناخت پیوند یه پژوهشگر با محله و خانه‌ی کودکی اونه. برای برنامه‌ی سفر، تماشای بیرون بنا رو در نظر بگیر و ورود داخلی رو قطعی فرض نکن.

• حجم کوچک آرامگاه، بازمانده‌ی عمارت خانوادگیه؛ اون رو به‌عنوان بخشی از یه خانه‌ی قدیمی ببین، نه یه مجموعه‌ی بزرگ آرامگاهی.
• اتاقی که آرامگاه خانواده توی اون قرار گرفته، پیش‌تر محل مکتب‌خونه بوده؛ جزئیات داخلی رو فقط در صورت اجازه‌ی ورود می‌شه دید.

پورداوود توی پنج یا شش‌سالگی به مکتبی رفت که کنار حیاط خانه‌ی پدری برپا بود. بعدها پیکرش رو به همین محل برگردوندن. او بخش مهمی از زندگیش رو صرف ترجمه و گزارش اوستا کرد و سرانجام دوباره به اتاق آغاز درس‌خواندنش رسید.