دریاچه ممرز

سطح دریاچه و پیرامونش با درخت‌های توسکا و ممرز پیوند خورده. بخشی از تنه‌ها بر اثر موندن توی آب پوسیدن و به شکل کنده‌های شکسته باقی موندن. اینجا یه محیط جنگلی و مرطوبه؛ برای تماشا باید از مسیر مجاز و زمین مطمئنِ کنار آب استفاده کنی.

ممرز مقصد تماشای منظره‌ی جنگلیه و مسیر دسترسی به اون از حوالی ونوش و جاده‌ی خاکی جنگل می‌گذره. ناهمواری راه و وجود بخش پیاده، برنامه‌ریزی رو مهم می‌کنه؛ زمان کافی برای رفت‌وبرگشت بذار و پیش از تاریکی، راه برگشت رو شروع کن.

• تنه‌های شکسته و پوسیده از میان آب بیرون موندن؛ تفاوت اون‌ها با درخت‌های زنده‌ی اطراف، منظره‌ی شاخص ممرزه.
• توسکا و ممرز توی محدوده‌ی دریاچه و جنگل پیرامون حضور دارن و حاشیه‌ی سبز اون رو شکل می‌دن.
• اگه هوا مه‌آلود باشه، تنه‌های داخل آب کم‌کم توی مه محو می‌شن؛ این منظره همیشگی نیست و به وضعیت هوا بستگی داره.

اسم «ممرز» از نام درخت بومی منطقه اومده، اما لقب «ارواح» با ظاهر باتلاقی و تنه‌های شکسته پیوند داره. چهره‌ی جنگل و آب و مهی که گاهی روی دریاچه می‌شینه، زمینه‌ی این اسم خیال‌انگیز رو ساخته.