تکیه زنجیری

تاریخ دقیق آغاز بنا معلوم نیست، ولی شکل‌گیری اولیه‌اش رو به اواخر صفوی نسبت می‌دن. بعد با نام تکیه محمدعلی افشار شناخته شد و توی دوره‌ی فتحعلی‌شاه گسترش پیدا کرد. این بنا توی ۱۰ مهر ۱۳۸۰ با شماره‌ی ۳۹۹۷ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شده.

تکیه جای برگزاری عزاداری و تعزیه بوده و صحن، ایوان‌ها و شاه‌نشین‌ها برای جمع شدن تماشاگرها و اجرای مراسم کنار هم قرار گرفتن. آیین‌های طوق‌بندان و شمع و چراغ هم با اینجا پیوند دارن. بخش‌های قدیمی و نوساز مجموعه رو موقع بازدید جدا از هم ببین تا تغییرهای بنا روشن‌تر بشن.

• ورودی جنوبی کتیبه‌ی گچی و پیشانی چوبی داره و آجرکاری و کاشی‌کاری اون از جزئیات مهم این بخشه.
• شاه‌نشین طبقه‌ی اول سه ستون با سرستون‌های مقرنس‌کاری‌شده رو به حیاط داره.
• ایوان طبقه‌ی بالا دور حیاط با ستون‌ها و نرده‌های چوبی ادامه پیدا می‌کنه.
• تنه‌ی چنار قطورِ خشک‌شده نزدیک ورودی جنوبی، یکی از تکیه‌گاه‌های قدیمی زنجیر بوده.
• زنجیر بزرگ بالای صحن برای نگه داشتن پوشِ پارچه‌ای استفاده می‌شه؛ جای اون رو نسبت به حیاط و پایه‌ها ببین.