شهر باستانی دارابگرد

قدمتش به دوره‌ی هخامنشی می‌رسه. بعضی پژوهشگرها ساختنش رو به داریوش بزرگ یا داریوش دوم نسبت دادن و بعضی به دوره‌ی اشکانی. جمع‌بندی منبع‌ها اینه که اول توی دوره‌ی هخامنشی یه پادگان نظامی بوده و توی دوره‌ی اشکانی بزرگ‌تر شده. اوج رونقش هم دوره‌ی ساسانیه.

مرکز اداری و نظامی بخش دارابگرد بود؛ بخشی که تقریباً شهرستان‌های امروزی داراب، زرین‌دشت، فسا، جهرم، استهبان، نی‌ریز و لارستان رو می‌گرفت.

• دیوار گرد دور شهر از گل رس، سنگ و ملات آهک که قبلاً بیشتر از ۱۰ متر بوده و امروز حدود ۷ متر بلندی داره
• خندق پهن پشت دیوار که قدیم همیشه پر از آب بوده
• نقشه‌ی دایره‌ای شهر به شعاع حدود ۱۰۲۰ متر

توی شاهنامه و تاریخ طبری اومده که این شهر رو داراب، از نوه‌های اسفندیار، ساخته و اسمش هم از همین‌جاست. این یه روایت افسانه‌ایه. آب خندق رو از رودخونه‌هایی مثل رودبال می‌آوردن و گیاه‌هایی توش رشد می‌کرد که نمی‌ذاشت دشمن شنا کنه.