تماشاگه زمان

پیشینه‌ی خانه به دوره‌ی قاجار برمی‌گرده و اول ساختمونی یک‌طبقه و خشتی بوده. حسین خداداد در سال ۱۳۴۲ اون رو خرید، مقاوم‌سازی کرد و یه طبقه بهش اضافه کرد. اجرای گچ‌بری‌ها بیش از ده سال طول کشید و در سال ۱۳۵۶ به پایان رسید.

ساختمان اول برای زندگی ساخته شده بود و بعدها به موزه‌ی ابزارهای سنجش زمان تبدیل شد. در فضای بیرونی، روش‌های قدیمی اندازه‌گیری زمان معرفی می‌شن و داخل عمارت، انواع ساعت و اسناد مربوط به گاه‌شماری رو نگهداری می‌کنن.

• گچ‌بری‌های داخل و بیرون خانه حاصل کار گروهی از استادکارهاست و در کنار منبت، گره‌چینی و آینه‌کاری دیده می‌شه.
• در محوطه، نمونه‌هایی از ساعت‌های آفتابی، شنی و آبی قرار گرفتن تا روش‌های قدیمی زمان‌سنجی رو نشون بدن.
• داخل ساختمان دوطبقه، ساعت‌های مکانیکی دیواری، رومیزی و آونگی از چند سده‌ی اخیر نگهداری می‌شن.
• ساعت‌های جیبی و مچی و نمونه‌های ویژه مثل ساعت کارت‌زنی، بخشی از مجموعه‌ی طبقه‌ی دوم رو تشکیل می‌دن.
• اسناد گاه‌شماری جلالی و تقویم‌های ایرانی، کنار اشیای زمان‌سنج به پیشینه‌ی حساب کردن روز و سال می‌پردازن.