مسجد داش آغلیان

مسجد به دوره‌ی قاجار نسبت داده می‌شه، ولی تاریخ دقیق ساختش روشن نیست. بنا در سال ۱۳۷۸ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده. برای شناخت اون، بیش از یه تاریخ دقیق می‌شه به شیوه‌ی پوشاندن فضای مسجد با چوب توجه کرد.

ساختمان برای نماز و مراسم مذهبی به کار می‌رفته. روایت محلی از تبدیل یه خانه به مسجد می‌گه؛ این روایت رو باید از تاریخ قطعی ساخت بنا جدا دونست. حیاط و ایوان، فضای بیرون رو به بخش سرپوشیده‌ی مسجد وصل می‌کنند.

• فضای سرپوشیده حدود ۴۰۰ متر مربع مساحت داره و سقف چوبی اون بدون ستون میانی ساخته شده.
• پوشش شیروانی بالای سقف چوبی قرار گرفته و بخشی از ظاهر بیرونی ساختمان رو شکل می‌ده.
• ایوانِ سمت شمالی رو به حیاطه و چهار ستون چوبی داره؛ این ستون‌ها مربوط به ایوان‌اند، نه فضای اصلی مسجد.
• سرستون‌های چوبی ایوان کنده‌کاری دارند و از جزئیات تزیینی بنا هستند.

مردم محلی می‌گن صاحب خانه در خواب زنانی عزادار رو در حیاط دیده و بعد از بیدار شدن، روی سنگی قطره‌هایی پیدا کرده. در همین روایت، او خانه رو مسجد کرده. این داستان توضیح محلی نام «سنگ گریان» است و یه روایت عامیانه به حساب میاد.