مسجد جامع شش‌ناو

بنای اولیه به دوره‌ی سلجوقی تعلق داره و توی دوره‌های بعد، بخش‌هایی به اون اضافه کردن. مناره رو به سده‌ی پنجم قمری نسبت می‌دن و کتیبه‌ی ایوان هم تاریخ ۱۲۷۷ قمری داره. مجموعه توی سال ۱۳۷۹ ثبت ملی شد؛ تاریخِ همه‌ی اجزاش یکی نیست.

مسجد، شبستان‌ها و صحن رو برای نیایش داره و حسینیه‌ی غربیِ اون هم محلِ تعزیه‌خوانی بوده. قنات و تقسیمِ آب، مجموعه رو به زندگیِ محله‌های اطراف پیوند می‌دادن. این هم‌نشینیِ نیایش، نمایش آیینی و آب‌رسانی، از بخش‌های جالبِ شناختِ شش‌ناوه.

• مناره‌ی آجریِ حدود بیست‌متری، کتیبه‌ی کوفی توی بخش بالا داره؛ از نوشته‌ی اون فقط «لا اله الا الله» باقی مونده.
• گنبدِ کلاه‌خودی روی پایه‌ای هشت‌ضلعی و بخشِ گردنیِ استوانه‌ای قرار گرفته و با آجرِ تراش ساخته شده.
• ایوانِ ورودیِ صحن، مقرنسِ گچی و کتیبه‌ی نستعلیق داره؛ جزییاتِ سقف و خطِ زیر پوشش رو ببین.
• توی حسینیه‌ی غربی، سکوی اجرای تعزیه وسط فضا و حجره‌های تماشاگرها دورِ اون قرار گرفتن.