امامزاده شاهزاده عبدالله و آمنه خاتون

تاریخ دقیقِ بنای اولیه معلوم نیست، ولی اون رو هم به دوره‌ی صفوی و هم به قاجار نسبت دادن. اثر توی سال ۱۳۷۸ ثبت ملی شد. توی دهه‌های بعد، تغییرها و بازسازی‌های گسترده‌ای توی مجموعه انجام شدن و بخش زیادی از شکلِ تاریخیِ بنا از بین رفت.

این محل برای زیارت و یادکردِ مدفونانِ بقعه شناخته می‌شه و فضای گردهماییِ مذهبیِ محله هم هست. ضریح توی بخش زیارتی قرار داره و سردابه، بخشِ پایین‌تر و تاریخیِ مجموعه‌ست. موقع بازدید، بین رفت‌وآمدِ زائرها و تماشای جزییات بنا فاصله بذار و مسیر ورود رو باز نگه دار.

• طاقِ سردابه از بخش‌های قدیمیِ باقی‌مونده‌ست؛ فقط اگه مسئول محل اجازه داد، این فضای زیرین رو ببین.
• ضریح، بخشِ اصلیِ فضای زیارتی رو مشخص می‌کنه؛ اون رو با رعایت سکوت و بدون مزاحمت برای زائرها تماشا کن.

توی سال ۱۴۰۰ برای مرمتِ سردابه و تهیه‌ی طرحِ نمایی با معماری سنتی تصمیم گرفتن. این تصمیم بعد از بازسازی‌هایی مطرح شد که شکلِ قدیمیِ بقعه رو تغییر داده بودن؛ برای شناخت بنا باید سابقه‌ی اون رو جدا از ظاهرِ تازه‌ترش در نظر گرفت.