حمام بزرگ

حمام از دوره‌ی قاجار به جا مونده و تا سال ۱۳۵۵ استفاده می‌شده. توی سال ۱۳۸۱ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شد. بعد از بیرون‌آوردن بنا از زیر آوار، کارهای حفاظت و مطالعه‌ی سازه‌ها رو توی چند مرحله ادامه دادن.

حمام‌های عمومی فقط جای شست‌وشو نبودن؛ بخشی از زندگی روزمره و دیدارهای مردم شهر هم توی اون‌ها می‌گذشت. برای کارکردن چنین بنایی، رساندن و نگهداری آب و جداکردن فضاهای شست‌وشو از محل تعویض لباس مهم بوده. آثار چاهی که توی حمام گپ پیدا شده هم برای شناخت سازه‌های همین مجموعه بررسی و مستند شده.

• بقایای دیواره‌ها و فضاهای حمام رو، اگر بازدید مجاز بود، نگاه کن؛ این سازه‌ها با خاک‌برداری از زیر آوار بیرون اومدن.
• پوشش فلزی و حصار حفاظتیِ مجموعه برای نگهداری از بقایا ایجاد شده؛ این بخش‌ها رو با سقف و بدنه‌ی تاریخی حمام اشتباه نگیر.

توی پژوهش سال ۱۴۰۱، با آواربرداری از داخل فضاهای حمام، آثار چاهی توی انتهای ضلع شمال غربی پیدا شد. همین بررسی باعث شد شناخت پژوهشگرها از معماری بنا دقیق‌تر بشه و نقشه‌ی اون رو اصلاح کنن.