امامزاده هاشم

ساختمان اصلی بقعه رو به دوره‌ی صفوی نسبت می‌دن. این بنا توی بیست‌وسوم اسفند ۱۳۴۵ با شماره‌ی ۶۱۷ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شده. شکل امروزی مجموعه، آرامگاه و حسینیه‌ی کنار اون رو دربرمی‌گیره.

بقعه محل زیارت مسافرها و مردم منطقه‌ست. دشت مشاء پایین گردنه قرار داره و موقعیتِ آرامگاه توی بلندی، اون رو از محوطه‌های زیارتیِ داخل شهر متفاوت می‌کنه. حسینیه‌ی مجاور هم بخش دیگه‌ای از فضای مذهبی مجموعه‌ست؛ هنگام حضور زائرها، مسیر ورود و خروج رو باز بذار.

• ساختمان آرامگاه و حسینیه‌ی کنارش سنگی‌ان؛ ظاهر این دو بخش، نمای بیرونی مجموعه رو شکل می‌ده.
• داخل آرامگاه آینه‌کاری شده؛ اگه امکان ورود داشتی، بازتاب نور رو روی تکه‌های آینه نگاه کن.
• دو در با کار منبت و معرق توی ضلع شمالی و جنوبی قرار گرفتن؛ نقش‌ها و ترکیب تزیین‌ها رو از فاصله‌ی مناسب ببین.
• دشت مشاء توی کوهپایه‌ی گردنه قرار گرفته؛ از جای امن و مجاز به چشم‌انداز پایین‌دست نگاه کن.