مسجد اتابکان

پیشینه‌ی مسجد به اوایل قرن هفتم هجری قمری می‌رسه. توی دوره‌ی صفوی مرمتش کردن و نمای آجری به اون دادن؛ بعد هم توی دوره‌های قاجار و پهلوی تعمیر شده. اسم مسجد از سال ۱۳۵۱ با شماره‌ی ۹۲۵ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شده.

مسجد به شکل شبستانی ساخته شده؛ یعنی فضای اصلی نماز زیر سقف قرار گرفته و ستون‌ها و طاق‌ها اون رو نگه می‌دارن. خشت خام، ملات گل و آجر از مصالح بنا هستن و سادگی محراب و نبود مناره، توجه رو بیشتر به خود فضای سرپوشیده می‌بره.

• چهار ستون آجریِ قطور با بدنه‌ی منشوری که طاق‌های شبستان روی اون‌ها قرار گرفتن.
• محراب ساده‌ی مسجد که تزئینات پرکار نداره و با فضای کم‌آرایه‌ی شبستان هماهنگه.
• سه پنجره‌ی هلالی بالای دیوارها که برای روشن کردن فضای داخلی ساخته شدن.
• گنبد میانی و دهلیزهای دور اون که کنار ستون‌های آجری، فضای مرکزی مسجد رو شکل می‌دن.
• درِ غربی مسجد که رو به امامزادگان حلیمه و حکیمه خاتون باز می‌شه.