گوی‌تپه

پیشینه‌ی محوطه به دوران پیش از تاریخ برمی‌گرده. در کاوش‌ها، هفت دوره‌ی استقرار از دوره‌ی مس‌وسنگ تا عصر آهن شناسایی شده. گوی‌تپه در مرداد ۱۳۴۷ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده و در بررسی گذشته‌ی دشت ارومیه اهمیت داره.

این محوطه محل زندگی مردم در دوره‌های مختلف بوده. بقایای خانه‌های گلی در کنار ابزار و ظرف‌ها، از سکونت و فعالیت‌های روزمره خبر می‌ده. تپه‌های باستانی از روی هم قرار گرفتن آثار دوره‌های گوناگون شکل می‌گیرند و هر لایه می‌تونه بخشی از زندگی گذشته رو روشن کنه.

• ارتفاع تپه حدود ۲۴ متره؛ شکل برجسته‌ی اون در محیط اطراف، یکی از ویژگی‌های محوطه‌ست.
• در کاوش‌ها ابزارهای مسی به دست آمده که از یافته‌های مربوط به زندگی ساکنان این ناحیه‌اند.
• ظرف‌های سفالی با نقش انسان از یافته‌های گوی‌تپه‌اند؛ نقش‌دار بودن این سفال‌ها از جزئیات قابل توجه اونه.
• بقایای خانه‌های گلی هم در محوطه پیدا شده؛ این یافته‌ها به کاربری مسکونی اون مربوط‌اند.

برتون براون، باستان‌شناس انگلیسی از دانشگاه منچستر، در سال ۱۹۴۸ میلادی گوی‌تپه رو کاوش کرده. شناسایی هفت دوره‌ی استقرار، حاصل همین بررسی‌هاست. اهمیت محوطه فقط به شکل امروزی تپه محدود نیست و به لایه‌های زندگی درون اون هم برمی‌گرده.

• ساخت‌وسازهای مسکونی به عرصه‌ی تپه آسیب جدی زده‌اند؛ در دی ۱۴۰۴ آغاز گمانه‌زنی برای تعیین عرصه و حریم اعلام شده.
• یافته‌های کاوش رو به معنی نمایش اون‌ها در محل ندون؛ پیش از رفتن، شرایط دسترسی به محوطه رو بررسی کن.
• روی بخش‌های فرسوده راه نرو و سفال یا سنگی از محوطه برندار.