امامزاده اسماعیل

معماری بنای کنونی رو به سده‌ی نهم قمری و تزئیناتش رو به دوره‌ی صفوی نسبت می‌دن. روایت‌هایی هم زمان دفن صاحب بقعه رو خیلی قدیمی‌تر از ساختمون امروزی می‌دونن. این بنا توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شده و کاشی‌کاری دوباره‌ی گنبدش توی آبان ۱۴۰۳ به پایان رسیده.

بنا آرامگاه و زیارتگاه اسماعیل شناطه. شکل بیرونی اون هشت‌ضلعی و فضای داخلی چهارگوشه؛ ایوان‌ها هم راه ورود به فضای بقعه رو فراهم می‌کنن. این تفاوت بین بیرون و داخل رو می‌شه با قدم‌زدن دور ساختمون و بعد دیدن فضای زیر گنبد بهتر فهمید.

• چهار ایوانِ قرینه با قوس‌های جناقی رو ببین؛ این ورودی‌ها روی بدنه‌ی آجریِ هشت‌ضلعی قرار گرفتن.
• مقرنس‌ها و کاربندی‌های گچیِ ایوان‌ها رو از زیر نگاه کن؛ گوشه‌ها و زیر قوس‌ها جزئیات بیشتری دارن.
• داخل بقعه، گچ‌بری و آینه‌کاری با نقش‌های گل‌وبوته‌ی اسلیمی کنار هم کار شدن.
• بخش بالایی گنبد با کاشی‌های رنگی و خط‌های مورب و موازی تزئین شده؛ برای دیدن شکل کاملش کمی عقب‌تر بایست.