کاروانسرای آوه

این بنا از دوره‌ی صفوی به جا مونده و توی سال ۱۳۷۹ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شده. کاروانسرا کنار محوطه‌ی تاریخی آوه قرار داره؛ برای شناختش باید عمرِ خودِ ساختمان رو از پیشینه‌ی بسیار طولانی‌ترِ شهرِ مدفونِ کنارش جدا دونست.

کاروانسراها برای توقفِ مسافرها و کاروان‌های تجاری ساخته می‌شدن. مسافر توی این جور بناها استراحت می‌کرد و بار و چهارپا هم جای جداگانه‌ای داشتن. توی آوه، راهِ ورودی از سمت جنوب با گذشتن از یه دالان طولانی به حیاط می‌رسه؛ این مسیر رو هنگام تماشای بنا دنبال کن.

• چهار ایوان دورِ حیاط روبه‌روی هم قرار گرفتن؛ قوسِ بلندِ وسطِ هر ضلع رو با ضلعِ مقابل مقایسه کن.
• دالانِ طولانیِ ورودی از سمت جنوب به حیاط می‌رسه؛ تفاوتِ فضای بسته‌ی دالان و حیاطِ باز رو ببین.
• دیوارهای خشتی و آجری در کنار طاق‌های هلالی قرار دارن؛ بافتِ مصالح و انحنای پوشش‌ها رو از نزدیک نگاه کن.
• سقف‌های گنبدی‌شکل بخشی از پوششِ بنا هستن؛ اون‌ها رو از محلِ مجازِ بازدید و بدون رفتن روی بام تماشا کن.