محوطه آوه

پیشینه‌ی محوطه از دوره‌های پیش از تاریخ تا دوره‌های پس از اسلام ادامه داره. آوه توی دوره‌ی اسلامی از شهرهای مهمِ شیعه‌نشین بوده و توی دوره‌ی مغول متروک شده؛ دلیلِ دقیقِ متروک‌شدنش روشن نیست. محوطه توی سال ۱۳۴۴ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شده.

این‌جا محوطه‌ی یه شهره، پس انتظارِ دیدنِ خیابون‌ها و ساختمان‌های کامل رو نداشته باش. کاوش‌ها به شناساییِ شهری با وسعتِ حدود ۲۲۰ هکتار کمک کردن که زیر خاک قرار گرفته. سفال‌های به‌دست‌اومده هم به دوره‌های پیش و پس از اسلام مربوط می‌شن؛ این یافته‌ها پیشینه‌ی طولانیِ سکونت رو نشون می‌دن.

• تپه‌ی باستانی نزدیکِ ۳۰ متر ارتفاع داره؛ بلندیِ اون رو از مسیرِ مجاز و از فاصله ببین.
• خشت و آجرهای فراوان توی دامنه‌ی تپه دیده می‌شن؛ به بقایا دست نزن و چیزی از محوطه برندار.
• کاروانسرای آوه با ایوان‌های بلند و مصالحِ خشتی و آجری، از بناهای تاریخیِ محدوده‌ست؛ بازدیدش رو جدا هماهنگ کن.