امامزاده عبدالله اوجان

بقعه رو به دوره‌ی سلجوقی نسبت می‌دن و توی سال ۱۳۸۷ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شد. تاریخِ این ثبت، زمانِ ساختِ ساختمان نیست و نباید همه‌ی اجزای فضای داخلی، از جمله ضریح و تزییناتِ اون رو، هم‌دوره‌ی بدنه‌ی تاریخی دونست.

این زیارتگاه به عبدالله، از فرزندان موسی کاظم، نسبت داده می‌شه و محل زیارتِ مردم روستاست. برای دیدن بنا، اول بدنه‌ی بیرون رو از مسیر عمومی نگاه کن و بعد اگه اجازه‌ی ورود بود، فضای ضریح رو ببین. رعایتِ سکوت و بازگذاشتنِ راهِ زائرها توی بخش داخلی مهمه.

• بدنه‌ی گرد با ردیف‌های پیوسته‌ی آجر ساخته شده؛ انحنای دیوار رو از روبه‌رو و کنارِ بنا نگاه کن.
• گنبدِ آجریِ کم‌خیز بالای بدنه قرار گرفته؛ محل رسیدنِ دیوار بلند به پوششِ گردِ بالا رو ببین.
• ضریحِ داخل، شبکه‌ی فلزیِ نقره‌ای‌رنگ و نقش‌های گیاهی داره؛ جزییات رو بدون مزاحمت برای زائرها تماشا کن.
• بالای ضریح، نوارهای نوشته با زمینه‌ی آبی و تزییناتِ طلایی‌رنگ قرار دارن؛ تفاوت رنگ و نقش رو کنار شبکه‌ها ببین.