بند عمر شاه

بند توی دوره‌ی قاجار ساخته شده و توی سال ۱۳۸۰ با شماره‌ی ۴۸۱۵ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شده. توی سال ۱۳۶۷ هم اداره‌ی کشاورزی اون رو بازسازی کرده، ولی این کار به شکل تاریخی بنا دست برده و ظاهر قدیمیش رو تغییر داده.

بند رو توی مسیر یه رودخانه‌ی فصلی ساختن تا هم آب رو ذخیره کنه و هم سیلاب رو مهار کنه. بدنه‌ی خمیده و پایه‌های وسط با هم در برابر فشار آب کار می‌کردن. ساروج هم از ملات‌های رایج توی سازه‌های آبی بوده که برای پیوند مصالح و مقاومت در برابر رطوبت به کار می‌رفته.

• بدنه‌ی قوسی بند با تاجی به طول ۲۷ متر که به شکل خمیده از یه سمت دره به سمت دیگه می‌رسه.
• دو پایه‌ی میانی که پشتوانه‌ی دیواره‌ان و باعث شدن سازه هم ویژگی سد قوسی داشته باشه و هم سد پایه‌ای.
• دیواره‌ی ۱۳ متری با مصالح آجر، سنگ و ملات ساروج که حجم اصلی بند رو تشکیل می‌ده.
• کانال تخلیه‌ی اضطراری آب و دو پشت‌بند کنار اون که برای استحکام بیشتر ساخته شدن.