کاروان‌سرای گوشه شهنشاه

این کاروانسرا از دوره‌ی صفوی به جا مونده و توی ۱۶ شهریور ۱۳۷۶ با شماره‌ی ۱۹۲۱ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شده. نزدیکی اون به مقبره‌ی شجاع‌الدین خورشید باعث شده اسم شهنشاه با این بنا هم همراه بشه؛ اسمِ بنا و آرامگاه، نشونی از پیوند این مجموعه با روستاست.

بخش جلویی کاروانسرا برای استراحت مسافرها بوده و چهارپاها رو توی بخش پشتی نگه می‌داشتن. جداکردن این دو بخش کمک می‌کرد محل خواب و توقف آدم‌ها از فضای حیوانات جدا بمونه، درحالی‌که بار و مرکب نزدیک مسافر بود. اینجا هنوز می‌شه این تقسیم کار رو توی کنارهم‌قرارگرفتن فضاها دنبال کرد.

• صحن کاروانسرا حدود سیصد مترمربع وسعت داره؛ فضای بازِ میانی رو کنار ردیف اتاق‌ها ببین.
• پانزده اتاقِ بنا بخشی از فضای استراحت مسافرها بودن؛ اتاق‌های جلویی حدود نُه مترمربع مساحت دارن.
• بخش پشتی محل نگهداری چهارپاها بوده؛ تفاوت جای اون با اتاق‌های جلویی، کارکرد دو قسمت رو روشن می‌کنه.