امامزاده سید هارون

قدمتِ بنا به سده‌ی هفتمِ هجری قمری برمی‌گرده و توی سال ۱۳۵۴ توی فهرست آثار ملی ایران ثبت شده. این قدمت رو نباید به همه‌ی تزییناتِ فضای داخلی تعمیم داد؛ زمانِ اجرای نقاشی‌ها و نوشته‌های داخل، جدا از عمرِ بدنه‌ی تاریخیِ بناست.

این بنا یه زیارتگاه و آرامگاهه و شکلِ برج‌مانندِ اون از بیرون به چشم میاد. توی برج‌آرامگاه‌ها، بدنه‌ی بلند و پوششِ بالایی به دیده‌شدنِ نشونه‌ی آرامگاه کمک می‌کنن. برای تماشای داخل اجازه بگیر و هنگامِ حضورِ زائرها، مسیرِ رفت‌وآمد رو باز بذار.

• گنبدِ نوک‌تیز چند وجه داره و نقش‌های لوزیِ فیروزه‌ای روی زمینه‌ی آجریش دیده می‌شن.
• یه نوارِ نوشته با زمینه‌ی تیره دورِ محلِ رسیدنِ گنبد به بدنه کشیده شده؛ اون رو از فاصله نگاه کن.
• داخلِ بنا، نوارهای نوشته دورِ سقفِ سفید و بالای قوس‌ها ادامه پیدا می‌کنن؛ مسیرِ اون‌ها رو با چشم دنبال کن.
• نقش‌های گلدان و گل‌های رنگی کنارِ قاب‌های کوچکِ آینه دیده می‌شن؛ اگه وارد شدی، جزییاتِ نزدیکِ سقف رو هم ببین.