تپه اسکندری و تپه‌های اطراف آن

سفال‌ها و ابزارهای سنگیِ پیدا‌شده، از استقرار توی این محدوده از هزاره‌ی هفتم تا هزاره‌ی اول پیش از میلاد خبر می‌دن. مجموعه توی اول دی ۱۳۴۸ با شماره‌ی ۸۸۶ ثبت ملی شده.

تپه‌های باستانی از روی هم قرار گرفتن لایه‌های زندگی و ساخت‌وساز توی زمان طولانی شکل می‌گیرن. باستان‌شناس‌ها با بررسی همین لایه‌ها، سفال‌ها و ابزارها، گذشته‌ی سکونت رو بازسازی می‌کنن. ابزارهای فلینت و ابسیدین از یافته‌های سنگی اینجان.

• تپه‌ی مرکزی مجموعه، بخشی از عرصه‌ایه که بررسی و گمانه‌زنی باستان‌شناسی توی اون انجام شده.
• تپه‌های پیرامون، منظره‌ی محوطه رو به یه برآمدگی تنها محدود نمی‌کنن؛ از مسیر مجاز، گستردگی مجموعه رو ببین.

جهانگیر یاسی توی تابستون ۱۳۴۷ این محوطه رو کاوش کرد و آلن زاگارل هم توی ۱۳۵۷ روی تپه‌ها کار کرد. توی بررسی سال ۱۳۷۵ هم کتیبه‌ای با خط میخی عیلامی پیدا شد؛ نشونه‌ای که بحث تداوم سکونت توی دوره‌های بعد رو پررنگ کرده.